Category Archives: Choroby buraka

Ziołomirek zmienny — lucernowy

Ziołomirek należy do groźniejszych szkodników lucerny oraz wyki. Występuje licznie, powodując lokalnie duże szkody. Chrząszcz, długości 4—5,5 mm, jest szarawobrunatny z ciemnobrązową smugą na stronie grzbietowej i ma głowę wyciągniętą w długi ryjek. Larwa jest trawiastozielona z jasnym paskiem wzdłuż grzbietu i ciemną głową. Zimują chrząszcze na plantacjach lucerny, koniczyny, pod stogami, w ściółce itp. Na wiosnę, po ociepleniu się, opuszczają kryjówki i żerują na rozwijających się roślinach, wyżerając w blaszkach liściowych i w łodygach nieregularne otworki, a następnie szkieletując liście. Samice składają jaja w ogonki liściowe oraz w łodygi. Wyległe larwy żerują początkowo w wierzchołkowej części rośliny, w pączkach liściowych. Następnie wychodzą na zewnątrz i wyżerają w liściach podłużne otwory ograniczone nerwami, a także uszkadzają pączki kwiatowe. Larwy przepoczwarczają się w siateczkowatych oprzędach na liściach. Chrząszcze letniego pokolenia występują na plantacjach od lipca, na zimowanie schodzą na przełomie sierpnia i września.

Pędruś koniczynowiec

Chrząszcz ma ciało kształtu gruszkowatego, długości 3—3,5 mm, barwy czarnej, i długi, walcowaty ryjek. Larwa jest biała z ciemnobrązową głową, kabłąkowato zgięta. Zimują chrząszcze w ściółce i innych kryjówkach. Na plantacje koniczyny czerwonej przylatują wczesną wiosną i żywią się młodymi listkami, wygryzając w nich drobne, okrągłe otworki. Samice składają jaja w zielone pąki kwiatostanowe. Wylęgłe larwy żerują wewnątrz kwiatostanów niszcząc poszczególne kwiatki. Jedna larwa może zniszczyć 9—15 kwiatków. Przępoczwarcza się w kwiatostanie, po czym wychodzą chrząszcze następnego pokolenia. Opanowane kwiatostany wcześniej brunatnieją i zasychają, a silniej uszkodzone rozpadają się. W ciągu roku rozwijają się dwa pokolenia szkodnika. Na plantacjach koniczyny występuje kilka innych gatunków, jak pędruś czarnoudek, pędruś łodygowiec, pędruś zieleniak i inne, mające mniejsze znaczenie gospodarcze. Zapobieganie i zwalczanie. Należy kosić pierwszy odrost w fazie pąków kwiatostanowych lub na początku kwitnienia i zaraz zbierać z pola. Zabiegi chemiczne przeprowadza się wyłącznie na plantacjach nasiennych. Rośliny opryskuje się bezpośrednio po zbiorze pierwszego pokosu jednym z następujących preparatów: Karbatox zawiesinowy 75 (1,8 kg/ha)

Kanianki na koniczynach i lucernie

Kanianki są roślinami pasożytniczymi. Mają one cienkie, nitkowate, bezlistne, nie zawierające chlorofilu łodyżki, którymi oplatają łodygi roślin motylkowych. Zaatakowana roślina początkowo żółknie, a następnie więdnie i zamiera. Łodyżki kanianki szybko rosną i przerzucają się z rośliny na roślinę. Jedna kanianka może opanować kilka roślin. Około połowy lata na łodyżkach kanianki pojawiają się bardzo drobne, jasnoróżowe kwiaty zebrane w pęczki, Kanianki wytwarzają drobne nasiona odznaczające się wielką żywotnością, którą zachowują w glebie do 12 lat. Zapobieganie i zwalczanie. Należy siać nasiona dobrze oczyszczone. Wykaszać i palić na plantacji gniazda kanianki wraz z porażoną koniczyną lub lucerną natychmiast po ich pojawieniu się. Miejsca występowania kanianki po wykoszeniu roślin opryskać roztworem siarczanu żelazowego (20 kg/100 l wody) lub 0,5-procentowym roztworem preparatu Re- glone, zużywając 1 1 roztworu na 1 m2 powierzchni. Po tym zabiegu ginie kanianka, a koniczyna i lucerna szybko odrastają.

Kustrzebka koniczyny i lucerny

Jest to choroba grzybowa występująca w Polsce powszechnie, na ogół corocznie i szczególnie groźna dla lucerny. Na liściach porażonych roślin widoczne są liczne, okrągłe plamki o średnicy 1—2 mm i dość wyraźnych zarysach. Plamki te mogą mieć barwę żółtawą, ciemnoczerwoną, purpurową, szarobrunatną lub prawie czarną. Liczniej występują na górnej stronie liści. W miarę rozwoju choroby zaobserwować je można również na ogonkach liściowych, łodygach, a nawet na powierzchni strąków. Silne porażenie powoduje przedwczesne, masowe opadanie liści, co znacznie obniża wartość paszową roślin. Choroba występuje w większym nasileniu na pierwszym pokosie podczas wiosny o dużej ilości opadów, znacznie obniżając plon zielonej masy. Silnie porażone rośliny, zwłaszcza lucerny, nie wykształcają nasion. Zapobieganie i zwalczanie. Zaleca się wcześniejsze wykaszanie miejsc silnie porażonych na plantacji, co zapobiega rozprzestrzenianiu się choroby. Nie należy pastewnych roślin motylkowych uprawiać na zbyt wilgotnych glebach, a nowe plantacje zakładać z dala od starych

Mszyca śliwowo-chmielowa

Jest to groźny szkodnik chmielu. Dorosła mszyca ma 2 mm długości, barwę jasnozieloną, larwy są mniejsze, jaśniejsze. Jaja tej mszycy zimują na śliwie domowej, lubaszce i tarninie. Z jaj wylęgają się samice, które zapoczątkowują rozwój kilku pokoleń. Na początku czerwca pojawiają się mszyce uskrzydlone, które przenoszą się na chmiel. Na chmielu szkodnik może rozwijać się do jesieni (do 10 pokoleń mszyc bezskrzydlowych), kiedy rodzą się mszyce uskrzydlone przelatujące na śliwy i tarninę, gdzie składają jaja. Na skutek żerowania mszyc liście wierzchołka chmielu ulegają zniekształceniu, skręcają się, odbarwiają i żółkną. Rośliny rosną słabo, dają plon niższy i gorszej jakości. Rozwojowi mszyc sprzyja ciepłe i suche lato; wówczas stanowią one duże niebezpieczeństwo dla chmielu. Zapobieganie i zwalczanie. Zabiegi chemiczne należy rozpocząć w okresie nalotu pierwszych mszyc na chmiel i powtarzać w razie ponownego ich wystąpienia. Do pierwszego zabiegu zaleca się użyć Metasystox (i) forte (0,75—1,25 l/ha), Ultracid 40 EC (2,5 l/ha), Lannate 25 WP (1,5—2,5 l/ha), a w razie ponownego wystąpienia mszyc: Fekama dichlorvos płynny 50 (1,5—2 l/ha) lub Winylofos płynny 50 (1,5—2 l/ha). Na 1 ha plantacji zużywa się od 2000 do 2500 l cieczy użytkowej. Zaleca się również nowy preparat Cytrolane 250 E (2%) do podlewania roślin tylko za pomocą specjalnego dozownika; pod l roślinę stosuje się 100—200 ml cieczy.

Kędzierzawka fałdzista chmielu

Jest dość często spotykaną, zwłaszcza w chmielnikach starszych, chorobą wirusopodobną. Chore rośliny mają duże, ciemnozielone liście na krótkich ogonkach ustawionych prawie poziomo. Liście są skędzierzawione i tak zagęszczone, że łodyga jest prawie niewidoczna. Pędy główne są grubsze niż u roślin zdrowych, a pędy boczne przeważnie skrócone. Następuje skrócenie pędów kwiatowych, „szyszki” są mniejsze, niedostatecznie zamknięte. Chore rośliny dają niskie plony, o małej wartości technologicznej. Zapobieganie i zwalczanie. Choroba rozprzestrzeniana jest przez materiał sadzonkowy, toteż prowadzenie selekcji negatywnej na plantacjach reprodukcyjnych może znacznie obniżyć procent chorych roślin na plantacjach towarowych.

Suszenie chmielu jest niemożliwe gdy jest zaatakowany chorobą – liściozwój chmielu

Ta choroba wirusopodobna znana jest również pod nazwą kędzierzawki chmielu. Chore rośliny bardzo słabo plonują i przedwcześnie zamierają. Objawy choroby są następujące. W połowie czerwca obserwuje się chlorozę wierzchołków liści, ich brzegi zawijają się ku górze. Liście stają się sztywne i kruche. Liście starsze żółkną, brunatnieją i opadają. Chore rośliny wydają cienkie pędy (główne i boczne), barwy bladozielonej. Zapobieganie i zwalczanie. Chorobę tę zwalcza się stosując nawożenie lub opryskiwanie roślin chmielu związkami magnezu i cynku, przy czym najlepsze wyniki daje 4—5-krotne opryskiwanie 0,2-procentowym roztworem siarczanu cynku lub nawożenia siarczanem magnezu w dawce 400 kg/ha.

Mączniak prawdziwy chmielu

Już w czerwcu na liściach chmielu powstają jasne plamy, pokrywające się następnie mączystym nalotem. W miarę rozwoju tej choroby grzybowej nalot staje się coraz obfitszy, pokrywa również ogonki liściowe, wierzchołki pędów i „szyszki” chmielu. Później nalot przybiera barwę szarą, a następnie żółtobrunatną. Porażone pędy są zahamowane we wzroście, a ich liście zamierają i zasychają, „szyszki” brunatnieją i tracą wartość technologiczną. Rozwojowi choroby sprzyja ciepła i wilgotna pogoda. Odmiany uprawne chmielu różnią się podatnością na mączniak prawdziwy. Zapobieganie i zwalczanie. Należy niszczyć dziki chmiel w sąsiedztwie plantacji towarowych. Zalecane jest opryskiwanie plantacji preparatem Siarkol extra (400 g/100 1 wody). Na 1 ha plantacji należy zużyć od 1500 do 2500 litrów cieczy użytkowej. Opryskiwania należy rozpocząć z chwilą wystąpienia pierwszych objawów chorobowych lub już na początku czerwca, aby nie dopuścić do zakażeń. Zabieg powtórzyć „na szyszkę” lub dwukrotnie w odstępach 2—3 tygodniowych, jeśli spodziewany jest silny rozwój choroby. Siarkolem extra nie należy opryskiwać roślin w temperaturze powyżej 25°C ze względu na niebezpieczeństwo ich poparzenia. Dużą skuteczność w zwalczaniu mączniaka prawdziwego chmielu wykazuje preparat Afugan 30 EC (w dawce 1,5—2,5 l/ha) stosowany w podanych wyżej terminach.

Brunatna bakterioza liści tytoniu

Poraża liście tytoniu we wszystkich fazach rozwoju, zarówno w inspektach, jak i na polu. Silne porażenie siewek tytoniu w inspektach może doprowadzić do ich zamierania. Okresy chłodnej i wilgotnej pogody sprzyjają silniejszemu występowaniu choroby. Na liściach tytoniu pojawiają się najpierw chlorotyczne plamy średnicy 0,5—1 cm, z brunatnym środkiem. Plamy powiększają się stopniowo i otoczone są dość szerokim, przeświecającym brzegiem. Objawy porażenia pojawiają się początkowo na liściach dolnych, a później stopniowo na liściach coraz wyżej położonych. Oprócz liści porażeniu ulegają działki kielicha i torebki nasienne tytoniu.
Zapobieganie i zwalczanie
Siać należy nasiona odkażone (plantatorzy tytoniu otrzymują nasiona już odkażone). Ziemię w inspektach należy odkażać termicznie (przez parowanie) lub chemicznie w sposób podany uprzednio. Okna inspektowe, skrzynie i narzędzia używane przy produkcji rozsady należy odkażać 5-procentowym roztworem Formaliny technicznej 40. Resztki pożniwne należy usuwać z plantacji i niszczyć. Korzystne jest wczesne usuwanie z plantacji porażonych liści, aby zapobiec dalszym zakażeniom.

Tytoń do papierosów trudny w uprawie bo?

Jest to jedna z najgroźniejszych chorób grzybowych tytoniu. Poraża tytoń we wszystkich fazach rozwoju: rozsadę w inspekcie oraz rośliny na plantacji. Na liściach młodych roślin pojawiają się początkowo dość liczne, żółte, rozmyte plamy, które obejmują szybko całą blaszkę liściową, W warunkach wysokiej wilgotności na dolnej stronie porażonych liści pojawia się niebieskoszary, delikatny nalot. Choroba szybko opanowuje wszystkie rośliny w oknie inspektowym. Więdną one, ich liście przylegają do powierzchni ziemi i gniją. Na starszych roślinach porażeniu ulegają najpierw liście dolne i stopniowo coraz młodsze. Początkowo na liściach widoczne są liczne, nieregularne, najpierw żółtozielone plamy, później brunatniejące wskutek zamierania tkanki. Plamy zlewają się często i obejmują całą blaszkę liściową. Na dolnej stronie liści tworzy się niebieskoszary nalot, który w miarę rozwoju choroby staje się wojłokowaty i prawie zupełnie szary. Mączniak rzekomy poraża najsilniej najmłodsze liście pędów bocznych. Przy dużym nasileniu choroby liście ulegają całkowitej nekrozie, stają się per- gaminowate, kruche i nie przedstawiają żadnej wartości jako surowiec. Porażeniu mogą ulec również torebki nasienne tytoniu. Zapobieganie i zwalczanie. Należy wysiewać nasiona pochodzące ze zdrowej plantacji i odkażone. Ziemię inspektową do produkcji rozsady tytoniu należy bezwzględnie odkażać (patrz zwalczanie czarnej zgnilizny korzeni tytoniu). Do opryskiwania roślin w inspektach i na plantacjach zalecane są: Cynkotox (400 g/100 1 wody) lub Dithane M-45 (200 g/100 1 wody). Rozsadę w inspektach należy opryskiwać co 4 dni od pełni wschodów, a rośliny na plantacji — co 7—10 dni, począwszy od zaobserwowania pierwszych objawów porażenia.