Właściwości leczenicze Lucerna

Szkodnik ten występuje w Polsce w słabym nasileniu. Większe szkody wyrządza lokalnie. Jest to mała błonkówka, długości 1,3— 1,8 mm, z odwłokiem czarnym, błyszczącym, wyraźnie oddzielonym przewężeniem od tułowia. Larwa jest biała, beznoga, łukowato zgięta, długości do 2 mm. Zimują larwy w nasionach opadłych na ziemię. Na wiosnę przepoczwarczają się w nasionach. Owad dorosły opuszcza nasiona przez otwór wygryziony uprzednio przez larwę. Przy składaniu jaj na lucernie samica przekłuwa ścianę strąka i wprowadza jajo do wnętrza niedojrzałego nasienia. Larwa żeruje wewnątrz nasienia, wyjadając jego zawartość i pozostawiając tylko łupinę. Cały rozwój od jaja do owada dorosłego trwa 3—4 tygodnie.

Zwalczanie szkodników – opuchlak lucernowiec

Chrząszcz, długości 9—12 mm, jest matowo czarny, pokryty popielato-żółtymi, drobniutkimi szczecinkami i szarymi łuskami. Na przedpleczu znajdują się małe wzgórki; pokrywy skrzydłowe kształtu jajowatego, struktura powierzchni ziarnista. Larwa, długości 10— 13 mm, jest beznoga, barwy białawej, z głową brązową. Pełny rozwój szkodnika od jaja do owada dorosłego trwa dwa lata. W pierwszym roku rozwoju zimują w glebie larwy, w drugim — chrząszcze. Chrząszcze pojawiają się na roślinach uprawnych w kwietniu. Po krótkim okresie żerowania samice składają jaja do gleby w pobliżu roślin żywicielskich (lucerna, koniczyna, bób, chmiel, szparag, krzewy owocowe oraz rośliny ozdobne). Chrząszcze obgryzają korę, wyżerają dziury w liściach, zjadają pączki, nadgryzają pędy. Larwy żerują na korzeniach wygryzając w nich rynienkowate zagłębienia, a często drążą chodniki od szyjki korzeniowej do wierzchołka korzenia. Uszkodzone rośliny więdną i niekiedy zamierają. Larwy przepoczwarczają się w glebie. Zapobieganie i zwalczanie. Nowe plantacje lucerny i koniczyny należy zakładać z dala od starych chmielników itp. Opylanie roślin ograniczyć do brzeżnych paltsów i wykonywać tylko na plantacjach nasiennych w momencie pojawienia się pierwszych chrząszczy. Stosuje się Owadziak pylisty 2,4 (30 kg/ha). Wczesną wiosną można stosować doglebowo Diazinon 10 G lub Basudin 10 G (80 kg/ha). Preparat zmieszać z glebą za pomocą brony.

Lucerna i jej szkodniki – ozdobnik lucernowiec

Szkodnik ten rozprzestrzeniony jest w całym kraju, ale nasilenie jego występowania zależy od warunków atmosferycznych i agrotechnicznych. Szczególnie duże szkody wyrządza na lucernie nasiennej. Owad dorosły ma ciało długości około 9 mm, zielonkawoszare, z dwiema ciemnymi smugami na tarczce, nogi i czułki silnie wydłużone. Larwa jest podobna do owada dorosłego, ale mniejsza i bez- skrzydła, początkowo czerwonobrązowa, później zielonkawa. Zimują jaja w dolnych częściach łodyg lucerny i w łodygach różnych chwastów, jak komosa biała, bylica pospolita, krwawnik i inne. Larwy wylęgają się około połowy maja. Zarówno larwy, jak i owady dorosłe wysysają soki z liści, pączków kwiatowych i młodych strąków lucerny, rzadziej innych roślin motylkowych. Uszkodzone części rośliny odbarwiają się, usychają i opadają. Z kwiatostanów pozostają tylko szypułki. Pojawienie się owadów dorosłych przypada na pierwszą lub drugą połowę czerwca. Składanie jaj trwa od końca czerwca do początku sierpnia. Larwy wylęgają się przeważnie w lipcu. Owady dorosłe pokolenia letniego występują najliczniej w pierwszej połowie września. Samice składają jaja przez cały wrzesień. W ciągu roku rozwijają się dwa pokolenia ozdobnika lucernowca. Zapobieganie i zwalczanie. Plantacje nasienne zakładać z dala od starszych plantacji przeznaczonych na nasiona. Lucernę kosić możliwie nisko i starannie zebrać resztki roślin. Niszczyć chwasty. W razie liczniejszego wystąpienia szkodnika opryskać plantacje nasienne w okresie formowania się pąków kwiatostanowych jednym z następujących preparatów: Metation E-50 (0,9 l/ha), Nexion EC 40 (0,6 l/ha), Owadofos płynny 50 (0,9l/ha), Zolone 35 EC (2 l/ha) lub Zolone 30 WP (2 kg/ha).

Suszenie chmielu jest niemożliwe gdy jest zaatakowany chorobą – liściozwój chmielu

Ta choroba wirusopodobna znana jest również pod nazwą kędzierzawki chmielu. Chore rośliny bardzo słabo plonują i przedwcześnie zamierają. Objawy choroby są następujące. W połowie czerwca obserwuje się chlorozę wierzchołków liści, ich brzegi zawijają się ku górze. Liście stają się sztywne i kruche. Liście starsze żółkną, brunatnieją i opadają. Chore rośliny wydają cienkie pędy (główne i boczne), barwy bladozielonej. Zapobieganie i zwalczanie. Chorobę tę zwalcza się stosując nawożenie lub opryskiwanie roślin chmielu związkami magnezu i cynku, przy czym najlepsze wyniki daje 4—5-krotne opryskiwanie 0,2-procentowym roztworem siarczanu cynku lub nawożenia siarczanem magnezu w dawce 400 kg/ha.

Tytoń do papierosów trudny w uprawie bo?

Jest to jedna z najgroźniejszych chorób grzybowych tytoniu. Poraża tytoń we wszystkich fazach rozwoju: rozsadę w inspekcie oraz rośliny na plantacji. Na liściach młodych roślin pojawiają się początkowo dość liczne, żółte, rozmyte plamy, które obejmują szybko całą blaszkę liściową, W warunkach wysokiej wilgotności na dolnej stronie porażonych liści pojawia się niebieskoszary, delikatny nalot. Choroba szybko opanowuje wszystkie rośliny w oknie inspektowym. Więdną one, ich liście przylegają do powierzchni ziemi i gniją. Na starszych roślinach porażeniu ulegają najpierw liście dolne i stopniowo coraz młodsze. Początkowo na liściach widoczne są liczne, nieregularne, najpierw żółtozielone plamy, później brunatniejące wskutek zamierania tkanki. Plamy zlewają się często i obejmują całą blaszkę liściową. Na dolnej stronie liści tworzy się niebieskoszary nalot, który w miarę rozwoju choroby staje się wojłokowaty i prawie zupełnie szary. Mączniak rzekomy poraża najsilniej najmłodsze liście pędów bocznych. Przy dużym nasileniu choroby liście ulegają całkowitej nekrozie, stają się per- gaminowate, kruche i nie przedstawiają żadnej wartości jako surowiec. Porażeniu mogą ulec również torebki nasienne tytoniu. Zapobieganie i zwalczanie. Należy wysiewać nasiona pochodzące ze zdrowej plantacji i odkażone. Ziemię inspektową do produkcji rozsady tytoniu należy bezwzględnie odkażać (patrz zwalczanie czarnej zgnilizny korzeni tytoniu). Do opryskiwania roślin w inspektach i na plantacjach zalecane są: Cynkotox (400 g/100 1 wody) lub Dithane M-45 (200 g/100 1 wody). Rozsadę w inspektach należy opryskiwać co 4 dni od pełni wschodów, a rośliny na plantacji — co 7—10 dni, począwszy od zaobserwowania pierwszych objawów porażenia.

Rzepak – wróg w uprawie pchełka rzepakowa

Pchełka rzepakowa ma około 4 mm długości, barwę metaliczną, czarnonie-bieską lub czarnozieloną. Larwy, długości do 7,5 mm, są brudnobiałe z brunatną głową, a na końcu tułowia mają dwa kolce skierowane ku górze. Jesienią na zasiewach rzepaku ozimego pojawiają się chrząszcze i żerują na liściach nie wyrządzając większych szkód. Po kilkunastu dniach samice składają jaja do gleby. Podczas łagodnej zimy składanie jaj może trwać aż do wiosny. Larwy wchodzą na rośliny i wgryzają się do ogonków liściowych lub głównych nerwów. Żerując wewnątrz ogonków przegryzają się aż do pędu lub liścia sercowego. Znacznie groźniejsze jest zniszczenie wierzchołka wzrostu rośliny. Osłabione rośliny łatwiej przemarzają, a następnie gniją i zamierają. Początki żeru pojedynczych larw wewnątrz rośliny można stwierdzić dopiero po przekrajaniu wzdłuż ogonków liściowych lub łodygi. Objawy zewnętrzne widoczne są tylko w przypadku żerowania dużej liczby larw w jednej roślinie, co powoduje więdnięcie, żółknięcie i obumieranie liści. Larwy przepoczwarczają się w glebie. Wiosną lub latem, zależnie od terminu złożenia jaj, pojawiają się chrząszcze, które po krótkim, mało szkodliwym żerowaniu kryją się w glebie, skąd wychodzą na jesieni.

Uprawa rzepaku jest trudna ze względu na szkodniki-chowacz czterozębny

Chrząszcz jest owalny, długości 2—3,5 mm, pokryty białymi i żółtymi łuskami. Na górnej stronie między pokrywami u ich nasady widoczna jest biała plamka, którą różni się ten gatunek od innych chowaczy. Larwa, długości do 4 mm, jest biała z głową szarobrunatną. Zimują chrząszcze w glebie, na plantacjach rzepaku pojawiają się wkrótce po wznowieniu przez niego wegetacji. Samice składają jaja w główny nerw liści (na dolnej stronie) i w łodygę. Po 6—11 dniach, zależnie od pogody, wylęgają się larwy, które drążą w łodydze chodniki w kierunku korzenia. Rozwój larw trwa 3—5 tygodni. Dorosła larwa- wygryza w pobliżu szyjki korzeniowej otwór, przez który wychodzi i przepoczwarcza się w glebie. Młode chrząszcze wychodzą w okresie dojrzewania rzepaku i wkrótce kryją się w glebie. Na zewnątrz rośliny nie widać śladów żerowania larw, ale pędy rośliny są osłabione i łamią się przy silniejszym wietrze. Zapobieganie i zwalczanie Jak chowacza brukwiaczka.

Ziemniak szkodniki- stonka ziemniaczana

Chrząszcz ma około 1 cm długości, barwę żółtą, dziesięć czarnych, podłużnych pasków na pokrywach, a spód ciała pomarańczowy. Larwa jest czerwona, z głową i nogami czarnymi. Żółte jaja składane są w złożach na dolnej stronie liści ziemniaka. Uszkodzone rośliny, zwłaszcza młode, są pozbawione ulistnienia, wskutek czego plon bulw (w przypadku odmian wczesnych) zmniejsza się o 40 do 60%. Odmiany późne zwykle wydają nowe liście, jednak obniżka plonu może sięgać 20%. Zimują chrząszcze w glebie. W końcu kwietnia i w maju wychodzą na powierzchnię i rozlatują się w poszukiwaniu pokarmu. Po kilku dniach żerowania samice składają jaja na dolnej stronie liści. Po mniej więcej 6—10 dniach wylęgają się larwy. Ich rozwój trwa około 20 dni, po czym zagrzebują się w glebie na głębokości kilku centymetrów i przepoczwarczają się. Po 16—20 dniach, zwykle w lipcu, a na północy kraju w sierpniu, młode chrząszcze wychodzą na powierzchnię. Żerują one bardzo intensywnie i po kilkunastu dniach składają jaja na dolnej stronie liści, dając początek następnemu pokoleniu szkodnika. Zapobieganie i zwalczanie. Na niedużych, kilkusetmetrowych polach opłaca się zbierać ręcznie chrząszcze, jaja lub larwy i niszczyć je. Na większych plantacjach w razie masowego wystąpienia szkodnika należy stosować zabiegi chemiczne. Przypadają one na: 1) okres masowego pojawienia się chrząszczy, po przezimowaniu, na wschodach ziemniaków; 2) okres masowego pojawienia się larw I pokolenia, co zbiega się zwykle z pojawieniem się pierwszych larw stadium trzeciego (lipiec); jest to zabieg podstawowy; 3) okres masowego wystąpienia chrząszczy letniego pokolenia (od połowy lipca do połowy sierpnia). Do opryskiwania zalecane są: Gamakarbatox zawiesinowy (1 kg/ /ha), Zolone 35 EC (2 1/ha), Zolone 30 WP (2 kg/ha), Despirol (0,3 kg/ ha), Enolofos 50 (0,75 1/ha), Decis 2,5 EC (0,3 1/ha), Padan 50 SP 1,0—1,5 kg/ha), Unden 50 WP (0,6—1,0 kg/ha), Ipofos 25 (0,8—1,2 1/ /ha) lub Ipofos 50 (połowa dawki), Hostathion 40 EC — (0,9 1/ha), Metofos płynny 30 (3 1/ha), Propotox M płynny (3—4 1/ha), Ripcord 10 EC (0,25—0,3 1/ha), Evisect S (0,25 kg/ha) wskazuje także działanie grzybobójcze. Należy pamiętać, że Gamakarbatoxu nie wolno stosować na odmianę Nysa, gdyż jest ona wrażliwa na ten preparat. Wyższe dawki preparatów zaleca się na larwy starsze i chrząszcze. Despirol wolno stosować tylko raz w roku. Do opylania stosuje się Gamakarbatox pylisty (20 kg/ha) lub Ga- mametox pylisty (25—30 kg/ha). Pędów opryskanych roślin nie wolno używać na paszę.

Ziołomirek zmienny — lucernowy

Ziołomirek należy do groźniejszych szkodników lucerny oraz wyki. Występuje licznie, powodując lokalnie duże szkody. Chrząszcz, długości 4—5,5 mm, jest szarawobrunatny z ciemnobrązową smugą na stronie grzbietowej i ma głowę wyciągniętą w długi ryjek. Larwa jest trawiastozielona z jasnym paskiem wzdłuż grzbietu i ciemną głową. Zimują chrząszcze na plantacjach lucerny, koniczyny, pod stogami, w ściółce itp. Na wiosnę, po ociepleniu się, opuszczają kryjówki i żerują na rozwijających się roślinach, wyżerając w blaszkach liściowych i w łodygach nieregularne otworki, a następnie szkieletując liście. Samice składają jaja w ogonki liściowe oraz w łodygi. Wyległe larwy żerują początkowo w wierzchołkowej części rośliny, w pączkach liściowych. Następnie wychodzą na zewnątrz i wyżerają w liściach podłużne otwory ograniczone nerwami, a także uszkadzają pączki kwiatowe. Larwy przepoczwarczają się w siateczkowatych oprzędach na liściach. Chrząszcze letniego pokolenia występują na plantacjach od lipca, na zimowanie schodzą na przełomie sierpnia i września.

Owełnica lucernianka

Jest to szkodnik wielożerny, atakujący wiele roślin uprawnych, jak lucerna, koniczyna, buraki, rośliny ozdobne i inne. Chrząszcz ma ciało owalne, półkuliste, długości 3—4 mm, pokrywy, czerwono- brunatne, czarno, kropkowane lub bez kropek. Larwa, długości 5—6 mm, jest szeroko owałna, płaska, białawo żółta z żółtą głową i z licznymi, rozgałęzionymi kolcami na całym grzbiecie. Larwy oraz chrząszcze żerują na liściach, zeskrobując tkankę miękiszową z górną skórką, wskutek czego tworzą się podłużne smużki. Zimują chrząszcze pod resztkami roślin, pod zeschłą trawą itp. Wiosną przenoszą się na rośliny uprawne. W maju—czerwcu samice składają jaja w złożach na górnej stronie liści i przylistków. Po okresie żerowania larwy przepoczwarczają się na roślinach. Przy końcu czerwca pojawiają się chrząszcze, które żerują przez całe lato, a w końcu sierpnia schodzą do kryjówek na zimowanie. Zapobieganie i zwalczanie. W razie liczniejszego wystąpienia szkodnika na plantacjach nasiennych lucerny należy przeprowadzić w okresie formowania się pąków opryskiwanie przy użyciu następujących preparatów owadobójczych: Nexionu EC 40 (0,6 l/ha) lub Owadofosu płynnego 50 (0,9 l/ha) albo Zolone 35 EC (2 l/ha), Zolone 30 WP (2 kg/ha). Na plantacjach lucerny przeznaczonej na paszę nie wolno stosować zabiegów chemicznych, trzeba natomiast możliwie wcześniej wykosić rośliny.

Pędruś koniczynowiec

Chrząszcz ma ciało kształtu gruszkowatego, długości 3—3,5 mm, barwy czarnej, i długi, walcowaty ryjek. Larwa jest biała z ciemnobrązową głową, kabłąkowato zgięta. Zimują chrząszcze w ściółce i innych kryjówkach. Na plantacje koniczyny czerwonej przylatują wczesną wiosną i żywią się młodymi listkami, wygryzając w nich drobne, okrągłe otworki. Samice składają jaja w zielone pąki kwiatostanowe. Wylęgłe larwy żerują wewnątrz kwiatostanów niszcząc poszczególne kwiatki. Jedna larwa może zniszczyć 9—15 kwiatków. Przępoczwarcza się w kwiatostanie, po czym wychodzą chrząszcze następnego pokolenia. Opanowane kwiatostany wcześniej brunatnieją i zasychają, a silniej uszkodzone rozpadają się. W ciągu roku rozwijają się dwa pokolenia szkodnika. Na plantacjach koniczyny występuje kilka innych gatunków, jak pędruś czarnoudek, pędruś łodygowiec, pędruś zieleniak i inne, mające mniejsze znaczenie gospodarcze. Zapobieganie i zwalczanie. Należy kosić pierwszy odrost w fazie pąków kwiatostanowych lub na początku kwitnienia i zaraz zbierać z pola. Zabiegi chemiczne przeprowadza się wyłącznie na plantacjach nasiennych. Rośliny opryskuje się bezpośrednio po zbiorze pierwszego pokosu jednym z następujących preparatów: Karbatox zawiesinowy 75 (1,8 kg/ha)

Kanianki na koniczynach i lucernie

Kanianki są roślinami pasożytniczymi. Mają one cienkie, nitkowate, bezlistne, nie zawierające chlorofilu łodyżki, którymi oplatają łodygi roślin motylkowych. Zaatakowana roślina początkowo żółknie, a następnie więdnie i zamiera. Łodyżki kanianki szybko rosną i przerzucają się z rośliny na roślinę. Jedna kanianka może opanować kilka roślin. Około połowy lata na łodyżkach kanianki pojawiają się bardzo drobne, jasnoróżowe kwiaty zebrane w pęczki, Kanianki wytwarzają drobne nasiona odznaczające się wielką żywotnością, którą zachowują w glebie do 12 lat. Zapobieganie i zwalczanie. Należy siać nasiona dobrze oczyszczone. Wykaszać i palić na plantacji gniazda kanianki wraz z porażoną koniczyną lub lucerną natychmiast po ich pojawieniu się. Miejsca występowania kanianki po wykoszeniu roślin opryskać roztworem siarczanu żelazowego (20 kg/100 l wody) lub 0,5-procentowym roztworem preparatu Re- glone, zużywając 1 1 roztworu na 1 m2 powierzchni. Po tym zabiegu ginie kanianka, a koniczyna i lucerna szybko odrastają.

Mączniak rzekomy lucerny

Ta choroba grzybowa występuje u nas corocznie i niemal na każdej plantacji, rzadko jednak w większym nasileniu. Objawy chorobowe występują w postaci żółtawych plam na górnej stronie liści lucerny, ograniczonych nerwami. Na dolnej stronie liści w miejscu plam występuje szary, obfity nalot zarodnikowania grzyba. Porażone liście zamierają i zasychają. Rośliny lucerny zakażone na początku okresu wegetacji są blade i mniejsze od zdrowych, ponieważ mają skrócone międzywęźla. Liście ich są również drobniejsze i pokryte, łącznie z łodygami, szarym nalotem. Rośliny te zamierają przed pierwszym koszeniem plantacji, a jeżeli nawet nie zginą wcześniej, to nie mają żadnej wartości paszowej. Objawy porażenia całych roślin obserwuje się przede wszystkim w latach, w których występują liczne i obfite deszcze na początku okresu wegetacji lucerny. Zapobieganie i zwalczanie. Silnie porażone plantacje lucerny należy zaorać, ponieważ nie ma innych sposobów zwalczania choroby. Przy zakładaniu i prowadzeniu nowych plantacji należy stosować prawidłową agrotechnikę. Cenne plantacje nasienne i hodowlane lucerny opryskuje się po. wystąpieniu pierwszych objawów choroby Cynkotoxem (1,8 kg/ha). Zależnie od wysokości roślin i zagęszczenia plantacji zużywa się od- 600 do 800 1 cieczy użytkowej na 1 ha.

Kustrzebka koniczyny i lucerny

Jest to choroba grzybowa występująca w Polsce powszechnie, na ogół corocznie i szczególnie groźna dla lucerny. Na liściach porażonych roślin widoczne są liczne, okrągłe plamki o średnicy 1—2 mm i dość wyraźnych zarysach. Plamki te mogą mieć barwę żółtawą, ciemnoczerwoną, purpurową, szarobrunatną lub prawie czarną. Liczniej występują na górnej stronie liści. W miarę rozwoju choroby zaobserwować je można również na ogonkach liściowych, łodygach, a nawet na powierzchni strąków. Silne porażenie powoduje przedwczesne, masowe opadanie liści, co znacznie obniża wartość paszową roślin. Choroba występuje w większym nasileniu na pierwszym pokosie podczas wiosny o dużej ilości opadów, znacznie obniżając plon zielonej masy. Silnie porażone rośliny, zwłaszcza lucerny, nie wykształcają nasion. Zapobieganie i zwalczanie. Zaleca się wcześniejsze wykaszanie miejsc silnie porażonych na plantacji, co zapobiega rozprzestrzenianiu się choroby. Nie należy pastewnych roślin motylkowych uprawiać na zbyt wilgotnych glebach, a nowe plantacje zakładać z dala od starych

Rak koniczyny

Jest to choroba grzybowa występująca dość powszechnie w północnych i południowo-wschodnich rejonach kraju. Wyrządza niekiedy duże szkody na plantacjach koniczyny, rzadziej lucerny i esparcety, założonych na glebach ciężkich, gliniastych i podmokłych. Pierwsze objawy porażenia występują jesienią na tegorocznych zasiewach koniczyny w postaci brunatnych, stopniowo powiększających się plam na liściach. Wiosną roku następnego, po ustąpieniu śniegu, objawy są już wyraźne. Na plantacji koniczyny powstają większe lub mniejsze place zbrunatniałych, obumierających roślin z gnijącymi korzeniami. Na szyjce korzeniowej i w górnej części korzeni porażonych roślin występuje biała opilśń, wśród której wykształcają się czarne, kuliste lub owalne grudki — sklerocja grzyba. Dostawszy się do gleby zachowują one żywotność przez 3—7 lat. Najbardziej wrażliwe na porażenie są rośliny młode,, w pierwszym roku uprawy. Zapobieganie i zwalczanie. Należy używać nasion starannie oczyszczonych, bez domieszki sklerocjów grzyba, siać niezbyt gęsto i nie uprawiać koniczyny na glebach zbyt ciężkich, podmokłych. Unikać przenawożenia koniczyny azotem (szczególnie gnojówką), natomiast stosować nawozy fosforowe i potasowe zwiększające zdrowotność koniczyn. W przypadku silnego porażenia plantacji należy ją — po zebraniu pierwszego pokosu — głęboko przyorać w celu zniszczenia sklerocjów grzyba i na tym polu nie uprawiać motylkowych przez co najmniej 3 lata. Na glebach cięższych, sprzyjających występowaniu raka koniczyny, zaleca się częstsze wykaszanie roślin.